> A VIDA E ASSIM <

แต่งไว้เป็นปีพึ่งจะได้ฤกษ์ลง(ก็มันยุ่งยากนี่) ก้อปจาก word ก็ไม่ได้ ต้องไปแปะที่อื่นไว้อีก วันนี้เน็ตก็ซังกะบ๊วย รมเสียเลยวุ้ย

Touch Of Heart

บทนำ

เด็กหนุ่มผมสีบลอนส์ที่สะบัดพลิ้วไปตามแรงลม นั่งอยู่บนโซฟาตัวสีเขียวเข้มที่ออกจะดำด้วยซ้ำไป กำลังทอดสายตาออกไปยังนอกหน้าต่าง พลางครุ่นคิดถึงสาเหตุที่เขาต้องมายืนหยัดอยู่อยู่ ณ จุดนี้ เขาอยู่คนเดียวที่ปราสาทแห่งนี้ นั่นก็เพราะพ่อและแม่ของเขาเสียชีวิตไปพร้อมกับเจ้าแห่งศาสตร์มืด - ลอร์ดโวลเดอมอร์ - เมื่อปีที่แล้วนี่เอง แต่ด้วยสมบัติของตระกูลที่หลงเหลืออยู่นั้นทำให้เขาสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้ ..แน่นอน! เด็กหนุ่มคนนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก เดรโก มัลฟอย ปีนี้เขาเป็นนักเรียนชั้นปีที่ 5 ของโรงเรียนสอนพ่อมด-แม่มดที่ดีที่สุดในโลก ฮอกวอตส์ และที่สำคัญเมื่อวานเขาพึ่งได้รับจดหมายจากฮอกวอตส์เช่นเคย ที่มาพร้อมกับใบรายการหนังสือที่ต้องใช้เรียนในปีการศึกษานี้ และอีกใบที่แจ้งให้ทราบว่า เขาได้รับเลือกเป็นพรีเฟ็ค เมื่อคิดย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นปีที่แล้ว เขาก็ยิ่งคิดถึงเด็กสาวบ้านกริฟฟินดอร์ที่มีผมฟูฟ่อง ผู้เป็นที่หนึ่งของชั้นปี และที่สำคัญที่สุด เธอคือเพื่อนสนิทของคนที่เป็นศัตรูอันดับหนึ่งของเขา - แฮร์รี่ พอตเตอร์ - เธอผู้นี้มีนามว่า เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ในปีที่แล้วที่ฮอกวอตส์ได้จัดการแข่งขันไตรภาคีขึ้น ซึ่งได้รับความร่วมมือจากโบซ์บาตง และเดิร์มสแตรง ในช่วงเวลานั้นเองที่เขาได้ค้นพบจิตใจที่แท้จริงของตนเอง และจะเป็นไปไม่ได้เลยถ้าเด็กหญิงที่เขาคิดถึงอยู่นี้ไม่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

Chapter 1 : นาฟิกาปริศนา

เมื่อยามบ่ายผ่านไป บรรยากาศคึกคักก็แผ่เข้าบริเวณที่ตั้งแคมป์ใกล้สนามควิชดิชใช่แล้ว.สนามนี้เองที่กำลังจะใช้เป็นสถานที่แข่งควิชดิชเวิร์ลคัพ กีฬาที่ฮิตที่สุดในโลกพ่อมดแม่มดระหว่างบัลแกเรียและไอร์แลนด์ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
ได้เวลาแล้ว ไปกันเถอะ เสียงของอาเธอร์ วีสลีย์ตะโกนบอกพวกเด็กๆที่กำลังซื้อของจากพ่อค้าเดินทางอยู่
นายวีสลีย์เดินนำทุกคนไปยังสนามระหว่างทางมีคนจำนวนหลายพันคนที่ตั้งแคมป์บริเวณเดียวกัน ทั้งหัวเราะ ตะโกน และร้องเพลงเมื่อมาถึงสนามแข่งพวกเขาก็ขึ้นไปยังชั้นบ็อคซ์บนสุดพอได้ที่นั่งเรียบร้อยแล้วแฮร์รี่ก็เหลือบไปเห็นครอบครัวมัลฟอยทั้งนายลูเซียสนางนาร์ซิสสาและเดรโกนั่งอยู่บนเก้าอี้แถวหลังถัดจากพวกเขาแต่แฮร์รี่ก็ไม่ได้สนใจนักเพราะไม่อยากมีเรื่องกับครอบครัวของมัลฟอยต่อหน้าคอนีเลียส ฟัดจ์-รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ซึ่งอาจจะทำให้นายวีสลีย์ต้องเดือดร้อนไม่ไกลจากแฮร์รี่นั้นเอลฟ์ตัวหนึ่งกำลังนั่งปิดหูปิดตาอยู่ตอนแรกแฮร์รี่เข้าใจว่าเป็นด็อบบี้แต่ที่จริงแล้วคือวิงกี้ วิงกี้เป็นเอลฟ์ประจำบ้านของเคร้าช์
ครึ่งชั่วโมงต่อมาก็ถึงเวลาแข่งขันเมื่อลูโด แบ็กแมนขึ้นมา เขาก็เริ่มทำหน้าที่โฆษกของวันนี้

พร้อมรึยังทุกคนขอแนะนำขบวนของทีมชาติบัลแกเรีย! ลูโดตะโกนออกไป หลังจากที่เขาขยายเสียงแล้ว และนั่น!! วีล่าได้ทยอยออกมาบริเวณสนาม และร่ายรำอย่างสวยงามเสียงของผู้คนที่อยู่บนอัฒจรรย์เฮฮาขึ้น จนแฮร์รี่หูแทบอื้อ
และบัดนี้ขอต้อนรับ ขบวนของไอร์แลนด์ ลูโดตะโกนขึ้นอีกครั้งเมื่อวีล่าออกไปจากสนามพร้อมกันนั้นเลเปรอคอนก็รวมตัวกันและโปรยเหรียญทองสู่ผู้ชมทางด้านล่าง หลังจากนั้นพวกมันก็ทยอยออกจากสนามเพื่อดูการแข่งขัน ทันใดนั้น! ไม้กวาดก็พุ่งออกมาจากประตูสนามด้านล่าง บินฉวัดเฉวียนอยู่บนอากาศ นั่นคือทีมชาติบัลแกเรียและไม่กี่วินาทีต่อมาทีมชาติไอร์แลนด์ก็ออกมาจากประตูอีกด้านหนึ่งนาทีต่อไปนี้การแข่งขันก็เริ่มขึ้น ทั้ง 2 ทีมนั้นเล่นได้สูสีกันมากและผลก็ออกมาอย่างที่เฟร็ดกับจอร์จคาดไว้ นั่นก็คือไอร์แลนด์ชนะ แต่จบเกมส์ด้วยการที่วิกเตอร์ ครัมจับได้ลูกสนิชไว้
เมื่อจบการแข่งขันผู้คนก็ทะลักออกมาจากประตูสนามและมุ่งหน้ากลับไปที่แคมป์ของตนเองเมื่อแฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ และครอบครัววีสลีย์กลับถึงแคมป์ต่างก็ล้มลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า

ตื่นเร็ว เกิดเรื่องแล้ว เสียงของนายวีสลีย์ที่ดูเร่งร้อนมาก กำลังปลุกให้เด็กๆตื่น
โธ่พ่อ! ไม่ไปปลุกสาวๆเต้นท์นู้นบ้างล่ะ รอนงัวเงียตะโกน
ถ้าเธอหมายถึงฉันกับจินนี่ล่ะก็ ฉันยืนอยู่ตรงนี้แล้ว สิ้นเสียงของรอน เฮอร์โอนี่ก็แหวใส่เข้าให้
เอาเถอะ ไม่ต้องเถียงกันแล้วพวกเราทุกคนจะต้องออกไปข้างนอกก่อนตอนนี้พวกผู้เสพความตายกำลังข่มเหงมักเกิ้ลพ่อจะต้องรีบไปสมทบกับคนจากกระทรวงทุกคนต้องออกไปรอพ่อที่บริเวณรับกุญแจนำทางนะ นายวีสลีย์พูดรัวเร็วและรีบเดินออกไปจากเต้นท์
พวกเราไปกันเถอะบิลตะโกนบอกกับทุกคนและพวกเขาก็ก็ออกจากเต้นท์ไป
ภายนอกนั้นผู้คนก็ทยอยออกจากป่าบริเวณนั้นเช่นเดียวกับพวกเขาด้วยเสียงอันดังที่เหมือนระเบิดก่อนหน้านี้ทำให้ผู้คนแตกตื่นเป็นอย่างมากจึงต่างเร่งรีบที่จะออกจากบริเวณนั้นในทันที เมื่อเดินเบียดเสียดกับผู้คนนับพันไปสักพักแฮร์รี่ รอนและเฮอร์ไมโอนี่ก็รู้สึกว่าพวกเขาได้พัดหลงกับครอบครัววีสลีย์ที่เหลือไปแล้ว ด้วยความที่ต่างคนต่างแย่งกันที่จะออกให้เร็วที่สุดทั้งแฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ก็พลัดหลงกันจนได้
เฮอร์ไมโอนี่เดินมาเรื่อยๆแต่เพราะทางเดินนั้นแคบมากจึงมีคนมาผลักเธอไปข้างทางจนเธอชนกับขาใครเข้าคนหนึ่งเฮอร์ไมโอนี่สะดุดล้มลงไปที่พื้นบริเวณพุ่มไม้ข้างทางตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้าอย่างมากยิ่งเธอได้ยินเสียงนี้ซ้ำเติมเธอก็อยากจะไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดแต่เธอทำไม่ได้!

ซุ่มซ่ามจริง ยัยเลือดสีโคลน มัลฟอยทักเธอลักษณะนี้เป็นประจำแต่ทำไงได้ตอนนี้เฮอร์ไมโอนี่ต้องการความช่วยเหลือมากกว่าต้องการที่จะทะเลาะเธอได้แต่นั่งก้มหน้าเพราะไม่คิดว่าจะต้องมาขอความช่วยเหลือจากเขาในที่สุดเธอจึงตัดสินใจพูดว่า
นายไม่คิดจะช่วยชั้นหน่อยรึไงยืนเก็กอยู่ได้
อ้าว! พอตตี้กับวีเซิ่ลไปไหนซะล่ะทำไมพวกนั้นไม่มาช่วยเธอเอง มัลฟอยเริ่มตั้งสงคราม เพราะตอนนี้เขาเป็นต่ออยู่
นายก็เห็นอยู่ว่ารอนกับแฮร์รี่ไม่ได้อยู่แถวนี้ ตอนนี้เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกปวดตรงข้อเท้ามากเหลือเกิน จนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว
เอ้า! จะลุกไหมเนี่ย เสียงของมัลฟอยดังขึ้นหลังจากที่เงียบกันไปซักพักหนึ่ง พร้อมมือที่เขายื่นมาให้เฮอร์ไมโอนี่เธอจึงต้องจำใจจับมือของเขาเมื่อมือของทั้งสองสัมผัสกันมัลฟอยก็ฉุดเฮอร์ไมโอนี่ให้ลุกขึ้นแต่
โอ๊ย ฉันลุกไม่ไหวมัลฟอย ตอนนี้เธอรู้สึกว่า ข้อเท้าของเธอแทบจะแหลกเป็นผุยผงไปซะอย่างนั้น
แล้วขาเธอเป็นอะไรกันแน่เนี่ย ให้ชั้นดูหน่อยซิ ว่าแล้ว มัลฟอยก็ก้มลงไปคลำๆจับๆบริเวณข้อเท้าของเฮอร์ไมโอนี่จังหวะนั้นเองที่เฮอร์ไมโอนี่ก็เหลือบไปเห็นสิ่งๆหนึ่งอยู่ตรงพงหญ้าข้างหลังมัลฟอยเพราะมันมีแสงเป็นประกายเหมือนดวงดาวที่อยู่บนท้องฟ้าเมื่อแสงจันทร์ส่องกระทบ
แค่เท้าแพลงนิดหน่อยเธอมี. มัลฟอยยังพูดไม่ทันจบเฮอร์ไมโอนี่ก็พูดขึ้นว่า
มัลฟอยนั่นอะไรน่ะ มัลฟอยเงยหน้าขึ้นมา
อะไรของเธออีกล่ะเขาพูดปัดอย่างรำคาญแล้วก้มลงไปนวดที่ข้อเท้าของเฮอร์ไมโอนี่
นั่นน่ะ! เฮอร์ไมโอนี่ชี้ไปทางด้านหลังของตัวเขา มัลฟอยหันมองข้ามไหล่ไปทางทิศนั้น เขาลังเลอยู่นาน แล้วผละมือจากข้อเท้าของเฮอร์ไมโอนี่และคว้าสิ่งๆนั้นมา
มันมีลักษณะเหมือนนาฬิกาโบราณของมักเกิ้ลเขียนแทนตัวเลขด้วยอักษรโรมัน ตัวเรือนเป็นสีเงินประดับบลูแซฟไฟร์สวยงามมาก เข็มสะท้อนแสงของมันจึงทำให้เห็นได้ชัดในที่มืด และทรงสี่เหลี่ยมทำให้มันดูแปลกตายิ่งขึ้นแต่ที่แปลกที่สุดคือมันหมุนทวนเวลา มัลฟอยไม่ได้สนใจตรงส่วนนี้นักเพราะคิดว่ามันอาจจะใช้การไม่ได้ เขาพลิกมันดูรอบตัวเรือนจนเห็นภาพที่สลักไว้ตรงด้านหลังของหน้าปัดว่า Erutuf Ruoy Tide เขาไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร จึงยื่นมาให้เฮอร์ไมโอนี่

เธอเข้าใจภาพพวกนี้ไหม เฮอร์ไมโอนี่รับมาดู แล้วส่ายหน้าแทนคำตอบ
มันไม่ใช่ภาพมัลฟอย มันเป็นตัวอักษร ภาษาอะไรก็ไม่รู้ ฉันว่าฉันเคยเห็นอักษรแบบนี้นะ เธอพูดด้วยความอยากรู้ระคนแปลกใจ
ฉันรู้แต่ว่านี่ไม่ใช่อักษรรูนแน่นอน เธอพูดหลังจากที่พิจารณาดูมันอีกครั้ง ฉันคิดว่าคนคงทำตกไว้ล่ะมั้ง
ฉันว่ามันมีอะไรแปลกๆอยู่นะฉันคิดว่าฉันเคยเห็นมันที่ไหน..สักแห่ง แต่ฉันนึกไม่ออก มัลฟอยขมวดคิ้วเข้าหากัน แล้วพยายามนึกให้ออกว่าเคยเจอมันอยู่ที่ไหน
ฉันก็คิดว่า ฉันเคยเห็นมันเหมือนกันมัลฟอย เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นหลังจากที่เธอพยายามนึกภาพที่เห็นมันเปล่งแสงตอนอยู่ในพงหญ้า มัลฟอยที่คลายคิ้วออกจากกันแล้วจึงมองเฮอร์ไมโอนี่ด้วยสายตาจริงจัง
ทำไมเธอถึงคิดอย่างนั้น
แสงของมันทำให้ฉันนึกถึงอะไรบางอย่างก่อนหน้านี้ เฮอร์ไมโอนี่นิ่วหน้าโดยที่ลืมความเจ็บจากข้อเท้าไปปลิดทิ้ง

!!ปัง!!เสียงเหมือนพลุลูกหนึ่งยิงขึ้นสู่ท้องฟ้าแหวกเสียงอื้อึงของผู้คนที่อยู่บริเวณในป่าเงียบลงทันที

มัลฟอย เมื่อกี๊เสียงอะไรเฮอร์ไมโอนี่ถามขึ้น
ฉันก็ไม่รู้
เกรนเจอร์ดูนั่น!! มันฟอยแทบจะตะโกนออกมาออกมาท่ามกลางความเงียบสงบจากผู้คนในป่าพร้อมกับชี้ไปที่ท้องฟ้า รูปหัวกะโหลกขนาดใหญ่ที่มีงูออกมาทางปาก เป็นสีเขียวสดอยู่ด้านบนกลางความมืดของนภา นั่น!สัญลักษณ์ของคนที่คุณก็รู้ว่าใคร
!!ตรามาร!!ทั้งสองอุทานออกมาพร้อมกับเสียงอื้ออึงของผู้คนนับพันดังขึ้นอีกครั้ง
ขาเธอเป็นยังไงบ้างเกรนเจอร์เธอควรจะรีบไปจากที่นี่ มัลฟอยพูดรัวเร็ว
แล้วเธอล่ะ เฮอร์ไมโอนี่พูด ขณะที่มือ
.. ไม่มีเสียงตอบจากมัลฟอย แต่เขากลับหลบตาลงต่ำเพราะเขาไม่อยากบอกเหตุผลที่จะต้องอยู่รอพ่อเขาแสงๆหนึ่งเป็นประกายขึ้นมาทันทีจากอุ้งมือของเฮอร์ไมโอนี่

มัลฟอย ดูนี่สิ เธอยื่นให้เขาดูมัลฟอยเอื้อมไปจะรับมันมาดูอีกครั้ง แต่ในทันทีที่เขาแตะมันก็เกิดแสงสีขาวจ้าออกมาจากตัวเรือนเขาไม่สามารถปรับสายตาให้มองแสงนั้นได้เขาจึงตัดสินใจหลับตาลงอย่างรวดเร็วในตอนนั้นเขารู้สึกว่ามีอะไรสักอย่างฉุดข้อมือเขาไป .และ..พร้อมกับอีกมือหนึ่งที่แตะอยู่บนนาฬิกาเช่นเดียวกับเขา

มัลฟอยค่อยๆลืมตาขึ้น เขารู้สึกว่าแสงภายนอกในตอนนี้สว่างเหลือเกินเขาพยายามอยู่นานที่จะปรับสายตานี่ที่ไหนทำไมมันสว่างอย่างนี้ล่ะแล้วเรามาที่นี่ได้ยังไงกัน มัลฟอยพึมพำอยู่ในใจ ภาพเบื้องหน้าของเขาเป็นปราสาทใหญ่โตมากแต่เขากลับรู้สึกคุ้นมันยิ่งกว่าอะไรใช่แล้วปราสาทฮอกวอตส์.

ตรงนี้มันทะเลสาบนี่หว่า มัลฟอยบ่นออกมาเมื่อเขาหันมองไปอีกทิศหนึ่ง แล้วก็เห็นว่ามีปลาหมึกยักษ์ตัวเก่าแก่ของโรงเรียนกำลังว่ายน้ำอยู่ในทะเลสาบ เขาคิดว่ามันกำลังว่ายเข้ามาหาเขาเรื่อยๆเรื่อยๆ.แต่พอมันว่ายใกล้เข้ามาเกือบจะถึงเขาแล้วมันกลับหักเลี้ยวไปทางขวาของเขา มัลฟอยมองตามมันไป ถึงตอนนี้ตาของเขาจะยังพร่ามัวอยู่บ้างก็เถอะ แต่เขาก็เห็นอยู่ดีว่าเจ้าปลาหมึกตัวนั้นมันกำลังเคลื่อนที่ไปหาสิ่งๆหนึ่งช้าๆที่อยู่ริมน้ำ เขาอยากรู้เหลือเกินว่ามันจะไปหาอะไร จึงพยายามยามตะเกียกตะกายตามมันไปเขาเริ่มเห็นลางๆแล้วว่าสิ่งนั้นคืออะไร มันเป็นร่างของคนนี่!เขาเร่งรีบเพื่อที่จะดูมันให้ใกล้กว่านี้มีผมสีน้ำตาลซะด้วย กำลังหลับอยู่ แต่ทำไมมันดูคุ้นๆจังนะ.

เฮ้ย!เกรนเจอร์ เมื่อมัลฟอยเห็นเด็กสาวคนนั้นชัดขึ้นก็รีบวิ่งตรงเข้าไปหาทันทีเขาต้องไปให้ถึงก่อนปลาหมึกยักษ์นั่นเพราะมันอาจจะลากเฮอร์ไมโอนี่ลงไปในทะเลสาบก็ได้
ไม่..จะถึงอยู่แล้ว มัลฟอยกระซิบกับตัวเองเพราะเหมือนเจ้าปลาหมึกนั่นจะรู้ตัวมันจึงว่ายให้เร็วกว่ามัลฟอย
เกรนเจอร์ หลบ! แต่ไม่ทันเสียแล้วปลาหมึกตัวนั้นไปถึงตัวเฮอร์ไมโอนี่แล้วมันไม่ได้ลากเฮอร์ไมโอนี่ไปหรอกแต่มันกลับใช้หนวดของมันซอกไชเหมือนกับหาของอะไรบางอย่างอยู่ในอุ้งมือของเฮอร์ไมโอนี่

!!รีลาชีโอ!! มัลฟอยเปล่งเสียงออกมา เพราะเขาคิดว่าคาถาจะใช้ได้ผลในระยะนี้ เมื่อสิ้นเสียงของเขาประกายไฟจากไม้กายสิทธิ์ทำให้ปลาหมึกยักษ์ตัวนั้นตื่นกลัวแล้วมันก็ว่ายดำน้ำลงไปทั้งๆที่มันยังไม่ได้ของที่มันต้องการจากมือของเฮอร์ไมโอนี่..

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+: