> A VIDA E ASSIM <

Touch of Heart

Chapter 2 : ย้อนเวลา

เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกมึนๆ จึงไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้เด็กหญิงได้รับรู้เสียงๆหนึ่งเหมือนกำลังเรียกเธออยู่

เฮ้! ตื่นสิเกรนเจอร์ มัลฟอยเรียกเฮอร์ไมโอนี่ที่ยังคงหลับตาสนิทอยู่ และใช้มือตบที่แก้มเธอเบาๆแต่เฮอร์ไมโอนี่กลับรู้สึกว่าเสียงนั้นชั่งเบาราวกับเสียงกระซิบ

อือออ.อ. มีเสียงครางเบาๆออกมาจากปากของเด็กสาว

นี่เกรนเจอร์ฟื้นสิ มัลฟอลเขย่าตัวเธอ

โอ๊ย! ที่นี่ที่ไหน เธอร้องออกมาทันทีเมื่อลืมตาขึ้นเพราะตาของเธอไม่สามารถทนต่อแสงจากอรุณยามเย็นตอนนี้ได้มันชั่งทอแสงสวยเหลือเกิน แต่ทำไมมันถึงแสบตาอย่างนี้ล่ะ เฮอร์ไมโอนี่คิด แสงแดดที่ส่องผ่านหมู่นกและแมกไม้ขณะนี้กลายเป็นสีส้มเข้ม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความมืดมิดที่จะมาถึงในไม่ช้านี้

เฮอร์ไมโอนี่ค่อยๆใช้มือตนเองดันตัวขึ้นนั่งให้ได้ โดยไม่รู้เลยว่ามีคนช่วยประคองอยู่เมื่อเธอลุกขึ้นนั่งได้แล้วเธอใช้มือขยี้ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆหยีตาขึ้นถึงตอนนั้นเอง เธอรู้สึกว่ามือของเธอเปียกชุ่มเหมือนเพิ่งไปล้างมือมาเธอค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ และเมื่อมือเธอแบออก เธอก็เห็นนาฬิกาเจ้ากรรมที่ต้องทำให้พวกเธอมาอยู่ตรงนี้

ตอนนี้เราอยู่ที่ฮอกวอร์ตเอ่อ..ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน..เฮ้! เกรนเจอร์หลับในหรือไง มัลฟอยพูดรัวเร็ว แต่เมื่อเห็นเฮอร์ไมโอนี่นิ่งไป เขาจึงตะโกนเรียกเธอ

เปล่าซักหน่อย เสียงเพียงเล็กน้อยเล็ดลอดออดมาจากปากของเธอพลางขมวดคิ้วเธอกำลังจดจ่ออยู่กับนาฬิกาทรงแปลกตาในอุ้งมือของเธอทั้งๆที่มันไม่ควรอยู่ที่เธอ

เปล่า แล้วก็นั่งนิ่งอยู่ได้ เสียงของมัลฟอยดังขึ้นอีกครั้งจากด้านหลังคราวนี้เฮอร์ไมโอนี่พึ่งจะรู้สึกตัวว่า คนที่สนทนากับเธออยู่นั้นเป็นใคร

เฮ้ย! นายมาได้ไงน่ะ เธอหันกลับไปด้านหลังก็เจอกับผู้ที่ไม่ควรจะเจอเป็นอย่างยิ่ง

ฉันว่าควรจะถามว่า เรามาที่นี่ได้ไงมากกว่า มัลฟอยตอบกลับแบบเซ็งๆ

ที่นี่มันฮอกวอตส์นี่ เฮอร์ไมโอนี่ยืนขึ้นและเมื่อหันตัวกลับไปด้านหลังเธอก็พบกับสิ่งที่คุ้นเคยนั่นคือปราสาทฮอกวอตส์

ก็ใช่น่ะสิ

แล้วเรามาที่นี่ได้ไง ปิดเทอมพวกอาจารย์ต้องไม่อยู่ที่โรงเรียนสิ.. แต่ทำไมขนาดนักเรียนยังอยู่เลยล่ะ เธอตั้งคำถามกับตัวเอง เมื่อเธอเห็นนักเรียน2-3กลุ่ม มาวิ่งเล่นกันที่ริมทะเลสาบ

นั่นคือคำถามที่ฉันต้องถามเธอมากกว่าเกรนเจอร์ ตอนนี้มัลฟอยลุกขึ้นยืน และเดินเข้ามาหาเฮอร์ไมโอนี่

ชั้นว่ามันอาจจะไม่ใช่ปิดเทอมของเราแล้วล่ะ ถ้าไม่อย่างนั้นนาฬิกาเรือนนี้จะอยู่ในมือของชั้นได้ไงล่ะ เธอพูดพร้อมกับแบมือให้มัลฟอยดูสิ่งที่อยู่ในมือของเธอ

เธอคิดว่าอย่างนั้นหรอ มัลฟอยมองดูนาฬิกาที่มือของเฮอร์ไมโอนี่นาฬิกาเรือนนั้น ณ ตอนนี้มันกลับหมุนตามเข็ม ไม่ได้หมุนทวนเข็มเหมือนกับที่เขาเจอมันกับเฮอร์ไมโอนี่ครั้งแรก

ฉันว่าทางที่ดีเราควรจะไปถามนักเรียนพวกนั้นว่า ปีนี้ปีอะไรดีกว่า เธอพูดและเดินไปหานักเรียนที่เป็นกลุ่มเป้าหมาย โดยไม่รอคำตอบแต่เธอไม่ได้สังเกตเลยว่านักเรียนพวกนั้นเป็นเด็กสลิธีริน

เกรนเจอร์ รอด้วยสิ มัลฟอยวิ่งตามเธอมา

เมื่อเฮอร์ไมโอนี่เดินมาใกล้ถึงกลุ่มเด็กพวกนั้นที่มีอยู่ 5-6 คนเธอสังเกตว่า พวกนั้นชำเลืองมองเธออยู่ แต่ก็หันกลับไปคุยกันอย่างเดิม

ขอโทษนะคะ เฮอรไมโอนี่พูดเมื่อเดินไปถึงพวกนั้น

มีอะไร เสียงที่ไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่นัก ดังขึ้นจากเด็กสาวคนหนึ่งในกลุ่ม

คือ ตอนนี้ปีอะไรหรอคะ ถึงเฮอร์ไมโอนี่จะไม่พอใจที่พวกนั้นส่งสายตาเหยียดหยามมาให้เธอแต่เธอก็ต้องจำยอมถามกลับ

นี่เธอแกล้งโง่ หรือเซ่อเองเนี่ย แม้แต่ตอนนี้ปีอะไรก็ยังไม่รู้ เด็กสาวคนเดิมพูด

นี่พวกเธอ ฉันถามดีๆนะ เฮอร์ไมโอนี่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะระงับอารมณ์โกรธของเธอ

แล้วไง หึ!ปีอะไรก็ยังไม่รู้ แล้วเธอเรียนมาได้ไงตั้ง 2-3 ปี

เธอรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ปีสี่

ตัวขนาดเธอคงไม่อยู่ปี2 หรอกมั้ง เด็กหนุ่มอีกคนในกลุ่มพูดอย่างกวนอารมณ์

ขอโทษนะครับ มัลฟอยที่วิ่งตามหลังมายืนหอบอยู่ด้านหลังเฮอร์ไมโอนี่

เราไม่อยากยุ่งกับพวกเธอแล้ว ฉันจะบอกให้ก็ได้ว่าปีนี้ปี1928 เด็กหนุ่มตัวสูง ผมทองที่เหมือนเป็นหัวโจกของกลุ่มพูดอย่างรำคาญเต็มทน เพราะฟังเพื่อนของตัวเองเถียงกันมานานแล้วเมื่อเขาพูดจบก็(สั่ง)ให้ เพื่อนของตนกลับเข้าปราสาทแต่ขณะที่พวกเขาเดินกลับนั้นเฮอร์ไมโอนี่ก็ได้ยินพวกนั้นคุยกันว่า เธอไปบอกมันทำไม พวกนั้นไม่ได้เป็นสลิธีรินนะ มันมีแผนอะไรรึป่าวก็ไม่รู้ มันอาจจะวางแผนตีสนิทพวกเรา

เงียบเถอะน่า! เด็กหนุ่มผมทองคนนั้นที่เดินนำหน้าอยู่ หันกลับมาพูด(ตะโกน)กับเพื่อนๆและก็ชำเลืองมาที่มัลฟอยนิดๆ ก่อนที่จะหันหลังกลับเข้าปราสาทเช่นเดิม

1928หรอ นี่เราย้อนเวลามาเจ็ดสิบกว่าปีเลยหรอเนี่ย เฮอร์ไมโอนี่คำนวณเสร็จเรียบร้อยก็หยิบนาฬิกาเรือนนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง

หมายความว่าไง มัลฟอยดูเหมือนจะงงๆ ในความคิดของเฮอร์ไมโอนี่

ก็ไอ้นาฬิกาบ้าๆนี่ มันพาเราย้อนเวลามาน่ะสิ เธอบ่นออกมาอย่างหัวเสีย

ล้อเล่นน่ากรนเจอร์ มันจะเป็นไปได้ไง มัลฟอยพูด ขณะที่ในใจนั้นขอให้คำตอบออกมาคือเขาคิดถูกว่า คงไม่ได้ย้อนกลับมาจริงๆอย่างที่เฮอร์ไมโอนี่พูด

มันเป็นไปแล้วมัลฟอย เฮอร์ไมโอนี่พยายามคิดหาทางที่จะกลับไปอยู่ในเวลาเดิมให้ได้ ฉันรู้แล้วมัลฟอย เราควรจะไปหาข้อมูลในห้องสมุด และจะต้องรู้ให้ได้ว่าภาษาที่มันอยู่ด้านหลังนาฬิกาแปลว่าอะไร แล้วเราก็จะหาทางกลับไปปัจจุบันให้ได้เฮอร์ไมโอนี่ตั้งท่าจะเดินเข้าปราสาทแต่ถูกมัลฟอยดึงแขนไว้ก่อน

เธอจะไปชุดนี้น่ะหรอ เขาพูดและมองดูสภาพตัวเอง ทั้งสองคนใส่ชุดไปรเวทซึ่งอาจจะดูสกปรกไปบ้างจากเศษหญ้าที่เกาะอยู่ตามชายกางเกงแต่เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเลย

ก็ใช่น่ะสิ สงสัยวันหยุดเธอคงจะไม่เคยเข้าห้องสมุดเลยใช่ไหม เมื่อเธอพูดจบก็วิ่งเข้าปราสาทไปทันที ทิ้งให้มัลฟอยยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ข้างหลังแต่เธอก็ได้ยินเขาพึมพำประมาณว่า ก็ใช่น่ะสิ วันหยุดใครเขาจะเข้าห้องสมุดกัน

โธ่โว้ย!!ทำไมมันเป็นอย่างนี้นะ เขาสบถอย่างหัวเสียออกมา เมื่อเฮอร์ไมโอนี่ละจากสายตาไป

ระหว่างที่เฮอร์ไมโอนี่กำลังเดินไปนั้นบริเวณโถงหรือทางเดินเงียบกริบเสียงฝีเท้าของเธอดังจนจับจังหวะได้ เมื่อเธอมาถึงห้องสมุด ที่ๆเธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีในปัจจุบันเธอเคยเห็นนักเรียนเดินกันขวักไขว่ และยังมีมาดามพินซ์ที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บรรณารักษ์ ซ่อมหนังสือที่ชำรุดและคอยดุนักเรียนที่ชอบส่งเสียงดัง(ซึ่งแฮร์รี่กับรอนเคยโดนอยู่เรื่อย)แต่ตอนนี้ห้องนั้นที่คุ้นเคยกลับว่างเปล่า ไร้ผู้คน และชั้นหนังสือถูกจัดไว้เป็นระเบียบเกินกว่าที่มันควรจะเป็น

ขอโทษนะคะ เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างระมัดระวังพลางกำไม้กายสิทธิ์แน่นเพราะในห้องนั้นดูวังเวงชอบกล ตะเกียงที่แขวนเรียงรายอยู่ตรงผนังไม่ได้ถูกจุด ในห้องมีเพียงแต่แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องเข้ามาเท่านั้นจึงทำให้สันหนังสือที่อยู่บนชั้นกลายเป็นสีเหลืองทองเสียงของเธอดังก้องไปทั่วทันใดนั้นก็มีมือๆหนึ่งมาจับที่ไหล่เธอเฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งเฮือกเธอค่อยๆหันกลับไปช้า แต่เมื่อเห็นร่างเจ้าของมือปริศนานั้น เธอก็รู้สึกโล่งใจ

ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ เธออุทานออกมาเมื่อเห็นศาสตราจารย์ที่เธอนับถือย้ำเกรงตั้งแต่มาอยู่ฮอกวอตส์และตอนนี้.

มิสเกรนเจอร์มาทำอะไรตรงนี้ล่ะ ดัมเบิลดอร์พูดอย่างสบายๆ และยิ้มแบบมีเลศนัย ตอนนี้เขาดูยังไม่แก่เท่าไหร่ และเคราไม่ได้ยาวอย่างในปัจจุบันที่เธอเคยเห็น

ศาสตราจารย์เอ่อ.. เฮอร์ไมโอนี่พูดไม่ออก และนิ่งอึ้งอยู่สักพัก

ศาสตรจารย์รู้ได้ยังไงคะว่า หนู ในที่สุดเธอก็ถามออกมา

เฮอร์ไมโอนี่ ฉันรู้มาตลอดว่าในที่สุดนาฬิกาของฉันก็จะต้องกลับมาหาฉัน และวันนั้นก็มาถึงเร็วกว่าที่ฉันคิดซะอีก เขาพูดกับเธออย่างสนิทสนมเยี่ยงพ่อกับลูกและส่งยิ้มที่เฮอร์ไมโอนี่คิดว่าดูเป็นยิ้มที่อ่อนโยนที่สุด

นาฬิกาของอาจารย์เอ่อใช่เรือนนี้รึป่าวคะ เฮอร์ไมโอนี่ส่งนาฬิกาต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ในอดีต ให้ดัมเบิลดอร์

ใช่แล้ว นาฬิกาเรือนนี้เพื่อนของฉันให้มามันหายไปหลายปีแล้วล่ะ แล้ววันนี้มันก็กลับมา ดัมเบิลดอร์กล่าว หลังจากรับนาฬิกาจากเฮอร์ไมโอนี่

อาจารย์รู้ไหมคะว่าภาษาด้านหลังหมายความว่ายังไง เฮอร์ไมโอนี่ถามในสิ่งที่เธอควรจะรู้มากที่สุด

ฉันก็ไม่รู้.. ดัมเบิลดอร์มองลอดแว่นสายตาของเขาออกมา

เกรนเจอร์ !! ทั้งเฮอร์ไมโอนี่และดัมเบิลดอร์หันไปมองทางประตูพร้อมกันมัลฟอยอยู่ตรงประตูทางเข้าห้องสมุด เขาหอบน้อยๆจาการวิ่ง

เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆ ดัมเบิลดอร์กระซิบกระซาบกับตนเอง

ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์! ดูเหมือนมัลฟอยจะตะลึงไม่น้อยที่เก็นดัมเบิลดอร์ยืนอยู่กับเฮอร์ไมโอนี่

มิสเตอร์มัลฟอยมานี่สิ ดัมเบิลดอร์พยักหน้าให้มัลฟอยเข้ามา

เกิดอะไรขึ้นกับเราสองคนค่ะ ศาสตรจารย์ เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองมัลฟอย ส่งสายตาประมาณว่าดัมเบิลดอร์รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับพวกเขาแล้ว ก่อนที่จะยิงคำถามไปอีกครั้ง เมื่อมัลฟอยมาถึงจุดที่พวกเขาสนทนากัน

มานั่งตรงนี้เถอะ เธอสองคนน่ะ ดัมเบิลดอร์บอกให้เฮอร์ไมโอนี่และมัลฟอยไปนั่งตรงโต๊ะยาวตัวหนึ่งที่มีเก้าอี้รายล้อมอยู่ดัมเบิลดอร์นั่งด้านหัวโต๊ะมัลฟอยนั่งทางด้านขวาของเขา และเฮอร์ไมโอนี่นั่งทางด้านซ้าย

ลองเล่าให้ฉันฟังซิ ว่าพวกเธอเจอมันได้ยังไง เขาถามอย่างใจเย็น เมื่อทุกคนนั่งลงแล้วมัลฟอยมองหน้าเฮอร์ไมโอนี่แล้วพยักหน้า

เราเจอมันอยู่ในป่าน่ะครับ มัลฟอยเริ่มต้นเล่า

แล้วพวกเธอไปอยู่ในป่ากันได้ยังไงล่ะ ดัมเบิลดอร์กล่าว

คือเราไปงานควิดดิชเวิร์ลคัพน่ะค่ะ เฮอร์ไมโอนี่เล่าต่อ

หลังจากงานเลิกงาน เกิดการจลาจลกันนิดหน่อยครับ มัลฟอยไม่อยากพาดพิงถึงพ่อของตน

จากนั้นก็มีคนเสกตรามารขึ้นฟ้าค่ะ เลยโกลาหลกันทั้งป่า แล้วทีนี้หนูหกล้มน่ะค่ะขาแพลงนิดหน่อย พอดีมัลฟอยเขาอยู่แถวนั้น ก็เลยมาช่วยค่ะแล้วหนูก็เห็นนาฬิกาเรือนนั้นมันส่องแสงอยู่ตรงพุ่มไม้ค่ะ

เรื่องเป็นอย่างนี้เองหรอ ดัมเบิลดอร์กล่าวและทำท่าใช้ความคิด

อาจารย์ค่ะนาฬิกาเรือนนั้นเป็นนาฬิกาอะไรหรือคะ เฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างใคร่รู้

นาฬิกาเรือนนี้น่ะ เป็นนาฬิกาของพ่อมดชาวโรมันโบราณคนหนึ่ง มันเป็นนาฬิกา ฟ้ากำหนด เขาเล่าและมองหน้าเด็กทั้งสองคนที่นั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ ฉันเคยได้ยินตำนานเล่าว่า ถ้าคนคู่ไหนได้จับนาฬิกาเรือนนี้พร้อมกันแสดงว่าคนคู่นั้นฟ้าได้กำหนดไว้แล้ว

กำหนดอะไรหรือครับ/ค่ะ มัลฟอยและเฮอร์ไมโอนี่พูดพร้อมกัน

เรื่องนี้มันก็ขึ้นอยู่กับความรู้สึก และความต้องการ ดัมเบิลดอร์ยิ้มมีเลศนัยอีกครั้งหนึ่งแล้ว

เช่นอะไรล่ะคะ หนูไม่เข้าใจ เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกฉงนมากในคำพูดดัมเบิลดอร์

อีกหน่อยพวกเธอก็จะรู้เอง ดัมเบิลดอร์บอกและมองหน้าเฮอร์ไมโอนี่

แล้วเราจะกลับไปได้ยังไงครับ มัลฟอยถามในสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดตอนนี้

เราคงต้องรอเวลา เวลาที่นาฬิกานี้จะเปิดอีกครั้ง พวกเธอคงต้องอยู่ที่นี่ รอที่จะถึงเวลานั้น ดัมเบิลดอร์พูดพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้

เอ่อ..ศาสตราจารย์คะ แล้วเราควรจะทำยังไงล่ะคะ ถ้าเราอยู่ที่นี่ เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยถามก่อนที่ดัมเบิลดอร์จะจากไป

ก็ทำเหมือนอย่างที่เธอเคยทำ มิสเกรนเจอร์อ้อ..ฉันลืมบอกไปว่าตอนนี้โรงเรียนเราหยุดช่วงเทศกาลคริสต์มาส ดัมเบิลดอร์ก้มมองดูนาฬิกาฟ้ากำหนด ใกล้ถึงเวลาอาหารค่ำแล้ว เจอกันที่ห้องโถง มิสเกรนเจอร์ มิสเตอร์มัลฟอย

เสื้อผ้าของพวกเธอฉันเตรียมไว้ให้แล้วห้องของพวกเธอจะอยู่ใกล้กับห้องทำงานฉัน แล้วเจอกัน ดัมเบิลดอร์หันกลับมากล่าวอย่างรวดเร็วกับพวกเขาอีกครั้ง และเดินออกไป

สวัสดีปีใหม่ค่ะ!