> A VIDA E ASSIM <

Touch of Heart

Chapter 3 : ฟ้ากำหนด

เมื่อพลบค่ำมาถึงเฮอร์ไมโอนี่กำลังเตรียมตัวไปรับประทานอาหารที่ห้องโถงด้านมัลฟอยเองก็เช่นกันทั้งสองห้องนี้อยู่ขนาบข้างห้องทำงานดัมเบิลดอร์ ภายในห้องทั้งสองไม่แตกต่างกันเท่าไหร่ตกแต่งคล้ายๆกัน แต่ห้องของเฮอร์ไมโอนี่มีเครื่องประดับเป็นรูปตัวกริฟฟิน และห้องของมัลฟอยก็มีเครื่องประดับเป็นรูปงูดัมเบิลดอร์จัดห้องอย่างนี้ไว้เพื่อที่ทั้งสองคนจะได้รู้สึกเหมือนอยู่หอนอนของตนเองแต่มันไม่ได้ช่วยให้ทั้งสองสดใสขึ้นมาเลยแม้แต่น้อยทั้งมัลฟอยและเฮอร์ไมโอนี่ต่างคิดเหมือนว่า เมื่อไหร่กันนะที่นาฬิกาเรือนนั้นจะเปิดอีกครั้งเพื่อที่พวกเขาจะได้กลับไปอยู่ในช่วงเวลาที่มีความสุข

เป้ง!...เป้ง!..เป้ง! นาฬิกาเรือนใหญ่ของทั้งสองห้องดังพร้อมกัน เพื่อบอกว่าได้เวลารับประทานอาหารแล้วเฮอร์ไมโอนี่ออกมาจากห้องแต่แทนที่เธอจะก้าวต่อเพื่อไปห้องโถงเธอกลับลังเลอยู่สักพักว่าควรจะไปเคาะประตูห้องของมัลฟอยหรือไม่

ก๊อกๆๆ ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจว่าควรจะไปเคาะเรียกดีกว่าเพราะถ้าให้เธอเดินไปคนเดียว เธอไม่เดินเป็นแน่ในสถานที่แบบนี้ เพราะนักเรียนส่วนใหญ่กลับบ้านจึงทำให้ปราสาทหลังนี้ดูวังเวงและก็ยังมีอาจารย์หลายๆคนที่เฮอร์ไมโอนี่ไม่เคยรู้จักอีก เท่ากับเธอเป็นคนใหม่เมื่ออยู่ที่นี่

มีอะไรเกรนเจอร์ มัลฟอยเปิดประตูออกมา และพูดขึ้นเมื่อเห็นหน้าผู้เคาะประตูเรียกเขาสายตาเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความทุกข์ และเหม่อลอย

นายจะไม่ไปกินข้าวรึไง เฮอร์ไมโอนี่ถามเธอเดาได้ว่า ทำไมเขาถึงดูเหม่อลอยอย่างนี้ก็คงเป็นเพราะสาเหตุเดียวกับเธอทั้งสองคนอยากกลับไปเวลาปัจจุบันยิ่งนักแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะพวกเขาต้องรอเวลา

เออใช่ ฉันลืมไป เขาพึ่งนึกได้ว่า ตอนนี้เป็นเวลาอาหารค่ำ

นายจะไปเลยไหม เฮอร์ไมโอนี่ถามขึ้นเพราะเธอเห็นเขาไม่ค่อยพร้อมความจริงทั้งเธอและเขาก็ไม่อยากจะไปไหนทั้งสิ้นแต่ในใจของเธอและเขาก็อยากจะพบศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์

ไปสิ มัลฟอยพยักหน้าแล้วก้าวออกมาจากห้องของเขาเมื่อสิ้นเสียงลงกลอนของประตูทั้งสองก็ออกเดินไปห้องโถงใหญ่

เสียงฝีเท้าสองคู่ดังก้องทางเดิน พวกเขาเดินอยู่บริเวณที่ระเบียงที่มีแต่แสงสลัวๆจากแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาและจากคบเพลิงที่ติดอยู่ตรงผนังเป็นระยะๆภายนอกนั้นอาจจะดูสว่างไสวเต็มไปด้วยแสงระยิบระยับจากหมู่ดาวที่กระจายเกลื่อนกลาดอยู่ทั่วท้องฟ้าที่มืดมิดแต่ในใจของทั้งสองนั้นกลับตรงกันข้ามกับด้านนอกเต็มไปด้วยความหม่นหมอง ไม่มีแสงใดๆที่จะคอยจุดประกายให้ในใจของพวกเขาสว่างขึ้นในตอนนี้เลยระหว่างทางทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยอะไรเลยคงเป็นเพราะความเคยชินเหมือนตอนอยู่ที่ฮอกวอตส์ในปัจจุบันที่ไม่เคยคุยกันดีๆ จะมีก็แต่ทะเลาะกันเท่านั้น และยังบวกกับความหดหู่ ที่ทำให้ทั้งคู่ไม่รู้จะพูดอะไรดี

เมื่อมาถึงประตูห้องโถงใหญ่ซึ่งเปิดรออยู่ให้พวกเขาเข้าไปอยู่แล้วภายในห้องโถงถูกจัดเหมือนเทศกาลคริสต์มาสที่หลายๆที่จัดกันมีต้นส้นขนาดใหญ่ตั้งอยู่ทั้งสี่มุมของห้องแต่ปีนี้คงจะไม่ใช่แฮกริดที่เอามาฝากเป็นแน่นอนเพดานเวทมนต์ถูกเสกให้เหมือนท้องฟ้าด้านนอกปราสาทไม่มีโต๊ะทั้งสี่เหมือนอย่างที่เคยมีมีเพียงโต๊ะยาวตัวหนึ่ง และมีเก้าอี้สามสิบกว่าตัวล้อมรอบด้านหัวโต๊ะนั้นมีคนนั่งอยู่แล้วแต่ไม่ใช่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เขามีลักษณะน่าเกรงขามไว้หนวดไว้เคราเล็กน้อยศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์นั่งอยู่ทางขวาซ้ายมือของคนผู้นั้นตอนนี้ยังไม่มีนักเรียนมานั่งร่วมโต๊ะเลยดัมเบิลดอร์โบกมือเรียกพวกเขาให้ไปนั่งที่โต๊ะเธอหันไปมองหน้าเขาเพื่อเป็นสัญญาณว่า เราควรจะเข้าไป

ทั้งสองมาถึงที่โต๊ะเฮอร์ไมโอนี่นั่งลงข้างดัมเบิลดอร์และมัลฟอยก็นั่งถัดจากเฮอร์ไมโอนี่เมื่อพวกเขานั่งลงแล้วศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ลุกขึ้นและกล่าวแนะนำพวกเขา

สองคนนี้แหละครับ ที่นาฬิกาฟ้ากำหนดเลือก ดัมเบิลดอร์บอกกับชายวัยชราที่นั่งอยู่ทางหัวโต๊ะและส่งสายตาบางอย่างที่เฮอร์ไมโอนี่ไม่สามารถรู้ได้ชายคนนั้นส่งยิ้มที่อ่อนโยนให้มัลฟอยและเฮอร์ไมโอนี่

นี่คงเป็นเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์และนั่น เดรโก มัลฟอยใช่ไหม เหมือนพ่ออย่างกับแกะเลยนะ ร่างนั้นพูดยิ้มๆ พร้อมกับลุกขึ้นยืน

ฉัน ศาสตราจารย์ดิพพิต เป็นอาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์ณ ตอนนี้ ร่างที่ยืนนั้นแนะนำตัวเอง

เอาล่ะเราต้องมาตกลงกันก่อน ว่าจะทำยังไงให้นักเรียนที่เหลืออยู่ ไม่สงสัยพวกเธอ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์พูดขึ้นบ้าง

ฉันคิดว่า น่าจะให้พวกเขามาเป็นหลานของฉันชั่วคราวดีไหม ดัมเบิลดอร์พูดกับดิพพิต

เอาอย่างนั้นก็ได้ ดิพพิตรับคำเห็นด้วย

เราคงจะต้องเปลี่ยนชื่อของพวกเธอใหม่ ดิพพิตหันมาบอกกับทั้งสองคน ที่นั่งฟังอย่างสงบเสงี่ยม

พอล วิลลิส.. ดัมเบิลดอร์เอ่ยขึ้นมาลอยๆ

และ เอเดรียน ลอว์เรนซ์ ดิพพิตต่อให้จนจบประโยค

เดี๋ยวพวกนักเรียนก็จะมากันแล้วพวกเธอพร้อมไหม ดัมเบิลดอร์หันมาถามทั้งสองคน

ค่ะ/ครับ เฮอร์ไมโอนี่และมัลฟอยรับคำ

ไม่กี่นาทีต่อมานักเรียนกลุ่มแรกก็เดินเข้ามาในห้องโถงพวกนั้นชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์กับศาสตราจารย์ดิพพิตและเด็กอีกสองคนที่พวกเขาไม่รู้จักนั่งอยู่ก่อนแล้วจึงเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะหลังจากนั้นนักเรียนทุกคนก็ลงมากันครบศาสตราจารย์ดิพพิตลุกขึ้นและกล่าวว่า

เอาล่ะพวกเธอทุกคน วันนี้โรงเรียนของเรามีแขกมา 2 คน ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน พวกเขาเป็นหลานของฉันเอง ดิพพิตมองหน้านักเรียนที่ละคน นี่คือ เอเดรียน ลอว์เรนซ์ และพอล วิลลิส เขาพูดพร้อมผายมือไปทางเฮอร์ไมโอนี่และมัลฟอยพวกเขาลุกขึ้นยืนตามมารยาทแล้วจึงนั่งลง

เนี่ยน่ะหรอหลานศาสตราจารย์ดิพพิต ทำไมถึงเซอะซะมาถามพวกเราอย่างนั้นล่ะ เสียงหนึ่งแว่วมาเข้าหูของเฮอร์ไมโอนี่เสียงนั้นมาจากกลุ่มเด็กนักเรียนที่เธอเจอที่ทะเลสาบ

พวกเขาอาจจะมาอยู่ที่นี่สักพักขอให้พวกเธอต้อนรับแขกของเราอย่างอบอุ่นด้วยล่ะ เพราะพวกเขาก็รุ่นราวคราวเดียวเธอ ดัมเบิลดอร์กวาดมาหยุดอยู่ที่เด็กนักเรียนบ้านสลิธีริน

หวัดดีพอล หวัดดีเอเดรียน เสียงทักทายจากเด็กหลายคนที่ไม่ใช่เด็กสลิธีริน

ฉันคิดว่าพวกเธอคงจะหิวกันแล้ว !!สุขสันต์วันคริสต์มาส!! เมื่อสิ้นเสียงศาสตราจารย์ดิพพิต อาหารหน้าตาน่ากินก็ปรากฎขึ้นบนโต๊ะแต่เฮอร์ไมโอนี่และมัลฟอยกลับไม่อยากจะแตะเลย

กินซะหน่อยเถอะ แล้วเดี๋ยวเราค่อยคุยกัน ดัมเบิลดอร์กระซิบที่ข้างหูของเฮอร์ไมโอนี่ ราวกับรู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่เฮอร์ไมโอนี่ได้ยินดังนั้นจึงหันมาจัดการกับอาหารของตัวเองมัลฟอยเห็นแล้วจึงพูดว่า

เธอกินลงด้วยหรอเกรน...เอ่อ เอเดรียน เขาถามเสียงอ่อย และเกือบจะหลุดปากออกไปแต่เมื่อเห็นสายตาที่ฉลาดเฉลียวของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์

เธอก็ควรจะกินนะเพื่อวันพรุ่งนี้ เอเดรียนหรือเฮอร์ไมโอนี่หันไปบอกกับเขา

เพื่อวันพรุ่งนี้หรอ ใช่วันพรุ่งนี้ที่จะอยู่ต่อไปเพื่อรอให้นาฬิกามันเปิดอีก แล้วเขาก็จะได้กับไปอยู่ในโลกของเขาโลกที่ให้เขาได้แกล้งพอตเตอร์มีสมุนคู่ใจที่อาจไม่ได้เรื่องไปหน่อยมีสเนปคอยหนุนหลังให้เขาคิดอย่างนี้แล้วจึงทานอาหารของตัวเอง

เมื่อนักเรียนส่วนใหญ่ทานอาหารกันอิ่มแล้วคนที่ลุกคนแรกเลย คงจะเป็นเด็กหนุ่มคนนั้น คนที่มีลักษณะเหมือนมัลฟอยเหลือเกิน

เดี๋ยวมิสเตอร์มัลฟอย ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ร้องเรียกขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากห้องโถงพอลหรือเดรโกหันไปมองดัมเบิลดอร์ เพราะเขาเข้าใจว่าเป็นเสียงที่เรียกเขา

ครับ เด็กหนุ่มคนนั้นหันกลับมา

ศาสตราจารย์ดิพพิตมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ ดัมเบิลดอร์พูด

ฉันอยากจะบอกข่าวดีให้กับทุกคนว่าในปีนี้ที่ฮอกมี้ดไม่ได้หยุดเทศกาลคริสต์มาสเหมือนปีก่อนๆนักเรียนที่นั่งอยู่ต่างเดากันออกว่าศาสตราจารย์ดิพพิตจะพูดอะไรต่อไป เพราะฉะนั้นในปีนี้ฉันจะอนุญาตให้พวกเธอไปเที่ยวฮอกมี้ดได้เป็นกรณีพิเศษ

วันไหนครับ เสียงจากนักเรียนชายคนหนึ่งเอ่ยถามศาสตราจารย์ดิพพิต

มะรืน เขาหันไปตอบนักเรียนคนนั้น

ราตรีสวัสดิ์ทุกคน แล้วเจอกันพรุ่งนี้เช้า เมื่อเขาพูดจบก็เดินออกจากห้องโถง พร้อมกับนักเรียนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ก็ทยอยออกเช่นกัน

เอาล่ะพวกเธอสองคนไปพบศาสตราจารย์ดิพพิตที่ห้องทำงานก่อน ดัมเบิลดอร์หันมาบอกกับทั้งสอง

ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ มัลฟอยและเฮอร์ไมโอนี่ได้มาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ฮอกวอตส์ ศาสตราจารย์ดิพพิต

หวานเย็นสตรอว์เบอร์รี่ ดัมเบิลดอร์บอกรหัสกับรูปปั้นที่อยู่ตรงทางเข้าจากนั้นรูปปั้นตัวประหลาดก็หมุนตัวหันบันไดเวียนออกมาด้านหน้า

ไปกันเถอะ ดัมเบิลดอร์หันมาบอกทั้งสองคนที่อยู่ด้านหลังมัลฟอยและเฮอร์ไมโอนี่ได้แต่พยักหน้ารับแล้วเดินขึ้นบันไดตามศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ไปเมื่อถึงประตูหน้าห้องทำงาน

เข้ามาได้เลย เสียงของศาสตราจารย์ดิพพิตดังออกมาจากด้านใน

ดัมเบิลดอร์ผลักประตูเข้าไปภายในห้องทำงานยังเหมือนกับตอนปัจจุบันทุกอย่างเพียงแต่ไม่มีฟอกซ์ นกฟินิกซ์ของดัมเบิลดอร์แต่กลับมี อ็อกกา - มังกรตัวจิ๋วที่อยู่ในกรงแก้วของดิพพิตแทนและตรงทำเนียบอาจารย์ใหญ่ก็ยังไม่มีรูปดัมเบิลดอร์

มานั่งนี่ก่อนสิ ศาสตราจารย์ดิพพิตพยักหน้าเรียกพวกเขาสามคนเมื่อพวกเขานั่งลงเรียบร้อยแล้ว

ฉันรู้ว่าพวกเธอคงจะอยากกลับบ้านเต็มแก่ ศาสตราจารย์ดิพพิตเริ่มอธิบาย พวกเธอคงจะรู้จักนาฬิกา ฟ้ากำหนดมาบ้างแล้ว นาฬิกาเรือนนั้นที่จริงเป็นของฉันเองแหละมันเป็นสมบัติตกทอดของตระกูลฉัน

เราจะต้องรอถึงเมื่อไหร่ มัลฟอยโพล่งออกมาหลังจากเงียบไปนาน

ใจเย็นๆเดรโก ดัมเบิลดอร์ปราม

พวกเธอก็รู้แล้วว่าเราจะต้องรอเวลา เมื่อถึงเวลามันจะเปิดประตูอนาคตเอง

เวลาไหนล่ะค่ะแล้วเราจะรู้ได้ยังไง เฮอร์ไมโอนี่ถาม

เวลาที่เธอพร้อมนั่นแหละ พร้อมสำหรับความต้องการและความรู้สึก ศาสตราจารย์ดิพพิตตอบ

นี่มันอะไรกันคะ หนูงงไปหมดแล้วค่ะ

เวลาจะบอกถึงความรู้สึกและความต้องการ สองสิ่งนี้ นาฬิกาได้กำหนดมาแล้วสำหรับพวกเธอ ศาสตราจารย์ดิพพิตอธิบาย

ฉันคิดว่า พวกเธอคงจะเหนื่อยกันแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ ดัมเบิลดอร์กล่าวปิดการสนทนา

Avatar กับ Blend เซ็ตนี้ลง 1^st MT Contest