:: Spring Flowers Blossom ::

หัวข้อนี้ได้แรงบัลดาลใจมาจากหนังสือ Lost & Found ของดีเจปาล์ม ฐิตวินน์ คำเจริญ

อันที่จริงเริ่มแรกที่อยากอ่านหนังสือเล่มนี้ก็เพราะมันเป็นอีกเรื่องราวหนึ่งที่ใกล้เคียงกับประสบการณ์ที่เราเคยๆ เจอ อีกอย่างเมื่อหลายวันก่อน พี่เอกพึ่งบอกว่าตัวเองอ่านจบแล้วอยากเขียนเรื่องบราซิลต่อ เลยทำให้เราตัดสินใจไปสอยเล่มนี้มาอ่านหลังจากเล็งมานาน พอได้เริ่มอ่านแค่ปกยังไม่ได้ดูไส้ในก็ทำให้เราอยากเขียนเรื่องนี้เองบ้างซะแล้ว เพราะว่าชีวิตจริงมันดั๊นนนบังเอิญอย่างกับสวรรค์เล่นตลกนรกจงใจแกล้งให้เหมือนกันซะ....

จุดเริ่มต้นของเส้นทางนี้มันเริ่มด้วยคำ ‘เบื่อ’  ‘อยากหนี’ เหมือนกันไม่มีผิด

อีกอย่าง ตั้งแต่กลับมาจากบราซิลก็ตั้งใจอยู่แล้วว่าจะลองเขียนจากมุมมองที่มองย้อนกลับไปบ้าง เพราะคิดว่าคงไม่เหมือนกับตอนนั้นที่เล่าในบลอกกันสดๆ ด้นและบ่นสดๆ แหงๆ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มเขียนยังไง เอาเรื่องอะไรมาเล่าดี คือรู้สึก memory มันกระจัดกระจาย gathering ไม่ได้เลย แต่พอได้อ่าน Lost & Found เลยคิดได้ว่า ‘แล้วทำไมเราไม่เริ่มตั้งแต่แรกเลยล่ะวะ’

เอ้า เริ่มก็เริ่มเสะ ตอนอยู่ที่นั่นยังเขียนแบบกั๊กๆ แต่คราวนี้ล่ะจะเจาะลึกทุกกระเบียดนิ้วแน่ๆ

(นั่นหมายความว่า มันจะมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสำหรับเด็ก และเต็มไปด้วยคำหยาบ = =)

(1)

เครียด

ชีวิตม.4 เริ่มต้นขึ้นด้วยความเครียดโคตร เพราะเสือกเลือกเรียนสายวิทย์ แม้ตอนเลือกแค่รู้สึกเฉยๆ กับมัน และกระหยิ่มว่าตัวเองเรียนไหว ....ที่ไหนได้ เรียนได้สักพัก...

‘นี่มันส้นตีนอะรั๊ยยยยยยยยยย!!!!!’

รู้แค่ว่า กูจะเรียนไม่ไหวแล้วนะ ทำไมอะไรๆ มันไม่เข้าหัวเลย เครียด ....เครียดมาก อยากไปให้พ้นจากระบบการศึกษาไทย ทำไมต้องแข่งขัน ทำไมไม่ได้เรียนสิ่งที่ชอบ ทำไมต้องมีค่านิยมบ้าๆ ด้วย!

‘ทำไมกูต้องอยู่ประเทศไทยด้วยวะ’ ความคิดทรยศแผ่นดินเกิดมากกก (เอาน่า ...มันแค่ชั่ววูบจริงๆ)

เบื่อชีวิต รู้สึกว่าทำไมต้องมานั่งทำอะไรแบบนี้ อึดอัดตลอดเวลา ช่วงนั้นสิวขึ้น อ้วน ทะเลาะกับเพื่อนบ่อย การบงการบ้านไม่ค่อยทำ(ทำเฉพาะวิชาที่ชอบ) เรียกได้ว่าอารมณ์งุงิๆ คริๆ ลั่ลล้า ที่เคยมีตอนม.ต้นมันหายไปละ

มุ่งมั่นมากว่าจะสอบ AFS เพราะตอนม.3 สอบไม่ได้ อายุไม่ถึง แต่พอม.4 ก็เอาเลย ...เตรียมตัวๆ (ความจริงก็ไม่ได้เตรียมอะไร) เอาแต่ตัว หัวใจ และสมอง เข้าห้องสอบ!! แน่วแน่ว่า ‘กูต้องติด’ อีกอย่างหนึ่งก็คือเรามีปณิธานอยู่ในใจลึกๆ มาตั้งนานแล้วว่า...

‘สักวัน ชั้นจะต้องไปเรียนเมืองนอกให้ได้’ ด้วยการขวนขวายและความพยายามของตนเอง

แม้การไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับ AFS ก็ไม่เชิงว่าไปเรียน แต่ถือว่าใกล้เคียง และเป็นสิ่งที่เป็นไปได้เร็วที่สุดในขณะนั้น!! บอกแม่ว่าจะสอบ แม่ก็โอเค คือตอนนั้นยังไม่ได้คิดถึงว่าถ้า ‘ติด’ จะให้ไปจริงๆ มั้ย  …โอเคปั๊บ สอบข้อเขียนผ่านปุ๊บ... ไปยืนยันสิทธิ์และสมัครสอบสัมภาษณ์ นึกไว้ในใจ

‘ชั้นจะไปออสเตรเลีย’ ว้าว! ประเทศในฝัน เพราะความคิดที่อยากไปเรียนเมืองนอก ก็อยากไปที่นี่ นี่แหละ

แต่พอรับใบโควตาแต่ละประเทศมา...

‘โอ้ววว ชริท !@##$%^&*’ เขตที่เราสอบไม่มี โควต้า ออสเตรเลีย !!!!

บัดเจ้ตตตตตตตโด้ววววว

ดังนรกชังหรือสวรรค์แกล้งวะคะ

ค่ะ... เราต้องเลือกไปประเทศอื่นแทน เขาให้เลือก 3 ประเทศ นั่งคิดๆๆๆ ‘ไปไหนดีวะ’ เด็จแม่ก็แล้วแต่ลูกโลดค่ะ! อยากไปไหนก็ใส่เลย(คงคิดว่าลูกตัวเองไม่ติดแหงๆ =*=) โดยประเทศที่มีโควต้าเยอะที่สุดย่อมมาแรงเป็นอันดับแรกๆ ในใจ ...ไม่ต้องบอกก็รู้ชิมิ๊เคอะว่าประเทศอะไร เราก็เลือกไป 3 อันดับ

1. USA – ประเทศที่มีที่นั่งเยอะสุด เบสิคสุด และคนเลือกเยอะที่สุด!!!! แหมมม ก็เลือกแบบคนมองโลกแคบอ่ะนะ (ไม่ได้ว่าคนที่เลือกประเทศนี้นะคะ แต่ตอนนั้นเราเลือกเพราะเราไม่คิดอะไรจริงๆ นอกจากภาษาอังกฤษ ชีวิตธรรมดาๆ แบบในหนัง เฮ้อออ ไร้สาระว่ะ)
2. Austria – อันที่จริงลึกๆ ในใจอันแสนบอบบางนี้อยากไปประเทศเล็กๆ สวยๆ สงบๆ สุนทรีย์ๆ (คิดทำนองว่า คงไม่กลับไทยละ!)
3. New Zealand - เป็นอีกประเทศในฝัน เนื่องจากว่า Aussie มันไม่มีให้เลือก ก็เลยอยากเลือกที่นี่ เผื่อว่าจะติด(ไม่ได้เจียมตัวเองเลย)

แล้วก็มีช่องเล็กๆ ให้เลือก ‘สำรองภาคพื้นทวีป’ จะเอา เหนือ หรือ ใต้
เราดูแล้วก็งงๆ ...รู้ว่าเหนือกับใต้หมายถึงช่วงเวลาที่ไป แต่ก็ไม่รู้ว่าประเทศมันจัดสรรยังไงนู่นนั่นนี่
สุดท้ายก็เลือก ‘สำรองใต้’ ไป เพราะมันเดินทางไปช่วงต้นปีประมาณ กุมภา-มีนา และเดินทางกลับ มกรา ในปีถัดไป มันดูเหมาะเจาะกับช่วงการศึกษาของไทยพอดี คิดว่าเรื่องคงไม่ยุ่งยากหากไป ‘ใต้’ (แต่คิดผิด!!)

แล้วเป็นไงล่ะก๊ะ... สอบสัมภาษณ์เสร็จ ไม่หวังว่าติดอันดับหนึ่ง แต่ติดอันดับสอง,สาม จะดีมากๆ อีนี่คงบ้าไปแล้วทำไมไม่เอาที่อยากไปขึ้นก่อนล่ะวะ... เฮ้อ ตอนนั้นคงบ้าจริงๆ แหละค่ะ แต่ผลออกมาก็คือว่า...

ติด ‘ตัวสำรอง’
=[]=

‘จะดีเหรอ’ ‘สรุปกูติดใช่มั้ย’ ‘เฮ้ย แล้วจะมีคนสละสิทธิ์เหรอวะ’ ฯลฯ
Everything tangled up in my head!!!

ความรู้สึกตอนนั้น ดีใจ แต่ก็รู้สึกแกว่งๆ แบบไม่แน่ใจว่าจะได้ไปต่อรึป่าว (อย่างกับแข่ง AF) จากการที่เราผ่านสัมภาษณ์แล้ว เลยพยายามสืบหาเว็บ ...หาบอร์ดที่เด็กเอเอฟเอสรวมตัวกัน เผื่อจะได้ข้อมูลอะไรบ้าง แล้วก็ได้รู้ว่าคนสละสิทธิ์กันเยอะ เพื่อนสนิทเราที่ติดตัวจริงก็ยังสละสิทธิ์ แล้วเดี๋ยวเขาจะโทรตามเองถ้าไล่ลำดับถึงเราแล้ว ชักจะระรื่นใจ ...ฮิๆ เดี๋ยวเขาคงโทรมาเรียกเราล่ะนะ

จากนั้นก็มีปฐมนิเทศตัวสำรองค่ะ การไปปฐมนิเทศเป็นการยืนยันสิทธิ์ว่าเรา ‘รอเสียบ’ อยู่นะ ที่งานก็มีนิทรรศการและพี่ๆ Returnee จากหลายประเทศมาค่ะ แล้วก็มีการพูดคุยบนเวที เล่าประสบการณ์ เอาพ่อแม่มานั่งโฟ่กันว่าลูกตัวเองกลับมาแล้วเป็นยังไง วันนั้นรู้สึกเหมือนหูตาสว่าง... มีประเทศอีกตั้งเยอะแยะที่น่าสนใจ ทำไมเราเลือกประเทศที่น่าเบื่ออย่างอเมริกาไปได้นะ ไม่น่าเลย

และก็ได้พบความจริงว่า ไอ้ ‘สำรองใต้’ ที่เลือกไปน่ะ มันคือกลุ่มประเทศเพียงหยิบมือที่รับเด็กไปในช่วงต้นปี นั่นก็แปลว่า...

เราคงไม่มีสิทธิ์ได้ไปประเทศที่อยู่ในภาคพื้น ‘เหนือ’ ซึ่งมีให้เลือกเยอะมากกกกกกกกก

จากนั้นทางเอเอฟเอสก็ให้ใบเลือกประเทศ ในฐานะสำรอง มาอีกที ให้เลือก 10 ประเทศ (O_๐!! ว้าว) แต่แบ่งเป็น ภาคพื้นเหนือ 5 / ภาคพื้นใต้ 5

ง่า...ก็หมายความว่าชีวิตเราจะขึ้นอยู่กับ ประเทศ 5 ประเทศภาคพื้นใต้ที่เราจะเลือกสินะ (ภาคพื้นเหนือเลือกไปงั้นๆ เพราะเราเจาะจงเลือก สำรองใต้ ไปแล้วนิ)

แล้วประเทศกลุ่มภาคพื้นใต้มีอะไรบ้างน่ะหรอ...
*ขอย้ำว่า ภาคพื้นใต้ ไม่เกี่ยวกับที่ตั้งประเทศแต่อย่างใด*

ไหนๆ ลองดูในเอเชียซิ.... ญี่ปุ่น – ไม่ได้อยู่ในความสนใจเราตั้งแต่แรก อีกอย่าง...มันใกล้ไปป้ะ อยากไปไกลๆ อ่ะ  (และคนเลือกเยอะมวากกกกกกก)

อ้ะๆ โอเชียเนีย – ออสเตรเลียกับนิวซีแลนด์ คืออยากเลือกมากๆๆๆ!!! แต่....เขาบอกว่าเต็มแล้ว! (ชิท!)

ดูทางยุโรปบ้างดิ๊ – เยอรมัน สวิตเซอร์แลนด์ โอ้โห น่าไป แต่....เยอรมันจำกัดอายุซึ่งเราอายุไม่ถึง และสวิตคนเต็มแล้ว!!

*อันที่จริงประเทศที่บอกว่าเต็มแล้ว สุดท้ายมันอาจจะไม่เต็ม และเราอาจจะได้ ....แต่เราก็ไม่ได้เลือกง่ะ*

เหลือทวีปเดียวแล้วแหละ…..

Latin America – อาร์เจนติน่า บราซิล ปารากวัย เปรู ชิลี คอสตาริก้า ปานามา กัวเตมาลา

ฟังชื่อประเทศแล้วรู้สึกยังไงบ้างคะ
นึกภาพประเทศเหล่านี้ออกรึป่าว แต่เชื่อเถอะค่ะ ถ้าไม่ได้ไปฟังปฐมนิเทศในวันนั้นเราคงไม่มีทางเหลียวมองประเทศแถวนี้แน่ เพราะก่อนหน้านั้นเรายังเป็นคนมองโลกแคบอยู่

อื้ม ได้เวลาใส่ตัวเลือกแล้วล่ะ! ความจริงเขาให้ส่งใบเลือกรอบสองช้าได้ แต่เราใจร้อน+กลัวไม่ได้ไป (อีนี่เป็นเอามาก) เลยนั่งคุยๆ กะแม่แล้วเลือกเลย! แล้วก็ส่งใบเลย ...ซึ่งแม่ก็ยังเหมือนเดิมค่ะ ตามใจเอ็ง อยากไปไหนก็เลือกเดะ ...แม่ใจสปอร์ตจริงๆ ว่ะค่ะ

ความคิดเราตอนนั้นยังนึกภาพอเมริกาใต้ไม่ค่อยออก แต่ค่อยข้างมั่นใจว่ามันน่าสนใจทีเดียวล่ะ! แต่ไอ้ความมึนๆ + มั่นใจหน่อยๆ เลยคิดว่าไปประเทศใหญ่ดีกว่ามั้ง แต่ก็นั่นแหละ...

เพราะความจริงแล้ว ประเทศแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ

ชิลี ....เหลือบมองคุณสมบัติคนที่จะไปได้ ...เอ่อ อายุไม่ถึง!!!(...อีกแล้ว)

อืมมมม หากไม่เรียกว่าชะตาฟ้าลิขิตคงจะไม่ได้

เหลือบราซิลกับอาร์เจนฯที่เด้งขึ้นมาตามลำดับ

หึหึ ....เจอกันแน่อเมริกาใต้
เพราะ 5 อันดับที่เราเลือกไปคือ

1. บราซิล
2. อาร์เจนติน่า
3. เปรู
4. ปารากวัย
5. คอสตาริก้า

‘ฮ่า ฮ่า จะมีใครเปรี้ยวเท่ากูอีกมั้ยเนี่ย!!!!!!’

to be continued

- ตั้งชื่อเอนทรีซะเป็นเรื่องเป็นราว.... แอบกลัวว่ามันจะไม่มีตอน (2), (3), (4), ... ออกมาน่ะสิ เอิ๊กส์

- เอนทรีนี้เป็นแค่ Prelude! (อาจจะพรีอีกสัก 2-3 เอนทรี)

- เอาใจช่วยพี่เอกให้เขียนเรื่องบราซิลต่อไวๆ ด้วยน้าา...เดี๋ยวมุกเขียนแซงหรอก

- หนทางยังอีกยาวไกล....

- ใกล้เปิดเทอมแล้วง่ะ!